اﻟﺎن ﭼﻨﺪﻳﻦ و ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺷﺒﺎ ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه ﻧﮕﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪی ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻮ اﻋﺼﺎﺑﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه ﻫﻠﻢ ﻣﻴﺪه ﺟﻠﻮ اﻣﺎ ﺟﻬﺎن ﻛﺎرش ﻋﻘﺐ ﮔﺮده ﻣﻮ او ﻃﻔﻠﻮم ﻛﻪ ﮔﺮدون از ﺳﺮ ﺗﺎﺑﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه غمام رویایین چیزی شبیه قصه ها اما پرِ شاماهی قصه به قلابم نمی گیره کسی قدر دل پاک مونه هرگز نمی دونه مو “موسی” هم بشم “آسیه” از “آبم” نمی گیره مو هر دردآشنایی می شناسم رو لبش خنده س خیالت ای دل شنگول و شادابم نمی گیره؟ پسر کش بوده ای دنیا از اول، آخر قصه اشاره میکنم رستم مو سهرابم… نمی گیره نفهمید و نمیفهمن منو درد مونه اینجا مو خط دکترم خالو کسی قابم نمی گیره